بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره‌ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی ...
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم،
دگر از پا نشستم
گوئیا زلزله آمد،
گوئیا خانه فروریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو، کس نشنود از این دل بشکسته صدائی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی

تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من
که ز کوی‌ات نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی؟!
نتوانم، نتوانم
بی تو من زنده نمانم

دلتنگی ام را چگونه بنویسم وقتی وسعت باران چشمانم فرصت یافتن

پناهگاهی را نمی دهند ، آن زمان زمان که تمام دنیا به اندازه قطره اشکی

پیش چشمانم ظاهر می شود و تنها تصویر تو را در پرده پلکهای بسته ام

 می بینم و فقط قدرت آه کشیدن دارم آهی از سر افسوس ، افسوسی به

خاطر از دست دادنت ...

کاش آن روز ها می دانستم چقدر دوستت دارم ، کاش می دانستم که

نمی دانم ...

حال در تنهایی خود مجالی یافتم تا بنویسم چقدر دلتنگت بودم ، که چقدر

دلتنگت هستم و چقدر دلتنگت خواهم بود ...

می دانم دیگر بر نمی گردی ، شب ها فقط به امید دیدن خوابت چشمانم را

 روی هم می گذارم ولی افسوس که لیاقت آن را هم ندارم ...

پيش ما سوختگان مسجد و ميخانه يکيست

حرم و دير يکی، سبحه و پيمانه يکيست

اينهمه جنگ و جدل حاصل کوته نظري است

گر نظر پاک کني کعبه و بتخانه يکيست

هرکسي قصه شوقش به زباني گويد

چون نکو مينگرم حاصل افسانه يکيست

اين همه قصه ز سوداي گرفتاران است

 ورنه از روز ازل دام يکي، دانه يکيست

مرگ آن لاله سرخ کفن خنده به روی لب بود

گرد آن آینه ها شبه فاجعه ای در شب بود